Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται μεγάλους τίτλους για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Το κάνουν αθόρυβα, με την παρουσία τους, την καλοσύνη τους και τον τρόπο που αγγίζουν τις ζωές των άλλων. Μία από αυτούς τους ανθρώπους ήταν η Ρεβίτα Μανωλοπούλου, η οποία έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της μια πολύτιμη παρακαταθήκη αγάπης, ευγένειας και ανθρωπιάς.
Γεννημένη στη Ρίγα της Λετονίας, κόρη πάστορα και Γερμανίδας μητέρας, μεγάλωσε στο Mainz της Γερμανίας. Εκεί η μοίρα έφερε στον δρόμο της τον Γεώργιο Μανωλόπουλο, τότε φοιτητή Πολιτικών Μηχανικών. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια βαθιά σχέση ζωής και, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Αμαλιάδα, τον τόπο καταγωγής του Γιώργου.
Παρότι βρέθηκε μακριά από την πατρίδα όπου γεννήθηκε, η Ρεβίτα αγκάλιασε την Αμαλιάδα σαν να ήταν ο δικός της τόπος από πάντα. Εδώ δημιούργησε την οικογένειά της, μεγαλώνοντας μαζί με τον σύζυγό της τρεις γιους: τον Αλέξη, τον Θωμά και τον Μάρκο. Μια οικογένεια που χτίστηκε πάνω στην αγάπη, την αλληλοεκτίμηση και τις σταθερές αξίες.
Όσοι τη γνώρισαν θα θυμούνται το ζεστό χαμόγελό της, αλλά και τη μεγάλη της αγάπη για τη φωτογραφία. Μέσα από τον φακό της αποτύπωνε την ομορφιά που οι περισσότεροι προσπερνούσαν βιαστικά. Πρόσωπα, στιγμές της καθημερινότητας, λουλούδια, μικρές γωνιές της πόλης μετατρέπονταν στα χέρια της σε εικόνες γεμάτες συναίσθημα και ζωή.
Δεν φωτογράφιζε μόνο για να κρατήσει αναμνήσεις. Της άρεσε να μοιράζεται τις εικόνες της με τους ανθρώπους που απαθανάτιζε, συνοδεύοντάς τες συχνά με λίγες προσωπικές σκέψεις και μια ευχή που είχε γίνει το προσωπικό της μήνυμα προς όλους: «Καλημέρα, κάθε μέρα!». Μια φράση που εξέφραζε απόλυτα τον χαρακτήρα της και την αισιόδοξη ματιά με την οποία αντιμετώπιζε τη ζωή.
Στο πλευρό του συζύγου της υπήρξε ακούραστος συνοδοιπόρος, στηρίζοντάς τον σε κάθε επαγγελματικό και κοινωνικό του βήμα, αλλά και στις προσπάθειές του για προσφορά στα κοινά της πόλης.
Η μεγαλύτερη όμως χαρά της ήταν η οικογένειά της. Πρόλαβε να δει την οικογένειά της να μεγαλώνει και να ανθίζει, καμαρώνοντας πέντε εγγόνια και οκτώ δισέγγονα, που αποτελούσαν για εκείνη πηγή περηφάνειας και ευτυχίας.
Η Ρεβίτα Μανωλοπούλου φεύγει αφήνοντας πίσω της πολύ περισσότερα από φωτογραφίες. Αφήνει μνήμες, συναισθήματα, μικρές πράξεις καλοσύνης και μια διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία που σημάδεψε όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν.
Και ίσως ο πιο ταιριαστός αποχαιρετισμός να είναι η ίδια η ευχή που μοίραζε απλόχερα σε όλους:
Καλημέρα, κάθε μέρα.
Μαρία Πετρουτσά
