Τα τελευταία χρόνια έχει εμφανιστεί ένας όρος που χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στον δυτικό κόσμο της αισθητικής: το “Mar-a-Lago Face”. Δεν είναι απλώς ένα νέο trend. Είναι ένα ολόκληρο αισθητικό φαινόμενο.
Πρόκειται για ένα πολύ συγκεκριμένο «look»: έντονα φουσκωμένα χείλη, σφιχτωμένα μάγουλα, απόλυτα λείο μέτωπο, υπερυψωμένα φρύδια, βλέμμα μόνιμα έκπληκτο και ένα πρόσωπο που… δεν προδίδει ηλικία – αλλά ούτε συναίσθημα.
Όταν όλα τα πρόσωπα αρχίζουν να μοιάζουν
Το ανησυχητικό δεν είναι η αισθητική παρέμβαση αυτή καθαυτή. Η αισθητική υπήρχε πάντα.
Το πρόβλημα είναι η μαζική αντιγραφή ενός συγκεκριμένου καλουπιού ομορφιάς.
Γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, χωρών και χαρακτηριστικών οδηγούνται σε μια κοινή γραμμή:
Να μοιάζουν μεταξύ τους.
Μια ομορφιά που δεν πηγάζει από την προσωπικότητα ή τα φυσικά χαρακτηριστικά τους, αλλά από ένα viral πρότυπο που έχει διαμορφωθεί μέσα από social media, τηλεόραση και συγκεκριμένους κύκλους εξουσίας και προβολής.
Από την έκφραση στην πανοπλία
Το πρόσωπο όμως δεν είναι απλώς επιφάνεια.
Είναι εργαλείο επικοινωνίας. Είναι ταυτότητα. Είναι συναίσθημα.
Το “Mar-a-Lago face” αφαιρεί κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από τις ρυτίδες:
Αφαιρεί τη μοναδικότητα.
Πολλές γυναίκες δεν θέλουν πλέον να φαίνονται ξεκούραστες ή φρέσκες.
Θέλουν να φαίνονται «σωστές».
Να ταιριάζουν σε έναν συγκεκριμένο αλγόριθμο ομορφιάς.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό κομμάτι.
Πίεση, όχι επιλογή
Δεν πρόκειται πάντα για καθαρή επιλογή.
Συχνά είναι αποτέλεσμα πίεσης:
- από τα social media
- από επαγγελματικούς χώρους
- από την ηλικιακή ανασφάλεια
- από τον φόβο της απόρριψης
Όταν η κοινωνία σου δείχνει μόνο ένα είδος ομορφιάς ως αποδεκτό, πόσο ελεύθερη είναι πραγματικά η επιλογή σου;
Η πραγματική γοητεία δεν είναι συμμετρική
Η γοητεία δεν βρίσκεται στην τελειότητα.
Βρίσκεται στην ιδιαιτερότητα.
Στις εκφράσεις.
Στις ατέλειες.
Στο βλέμμα που λέει κάτι μοναδικό.
Κι αν υπάρχει κάτι πραγματικά επαναστατικό σήμερα,
δεν είναι το τέλειο filler…
είναι το να μοιάζεις με τον εαυτό σου.
Mαρία Πετρουτσά
